De horror van de duizendpoot 1


duizendpoot, insectIn de tropen leef je samen met beestjes. Overal zijn ze. Soms zit er ineens een mierenkolonie in je tas of kruipt er een totèki (gekko) over het plafond. Ook is het niet vanzelfsprekend dat je schoenen leeg zijn wanneer je ze aan doet. In het begin is alles even wennen maar inmiddels kijk ik nergens meer van op. Een blou blou in de toiletten op school, een leguaan op het erf of een kakkerlak onder mijn bureau. Zolang we elkaar met rust laten, heerst de lieve vrede. Okay, die kakkerlak help ik altijd een handje op weg naar zijn vriendjes in het hiernamaals, maar de rest van de dieren jaag ik netjes naar buiten of zet ik een beker erover zodat vriendlief deze kan verwijderen.

Laatst gebeurde er alleen iets vreselijks. Ik was alleen thuis en met alleen bedoel ik alleen-alleen. Dus ook geen buren, vrienden of kennissen in de buurt. Ik was me aan het klaar maken om met een vriendinnetje naar het strand te gaan. Slippers, bikini, jurkje, je kent het wel. Het enige wat ik nog moest doen was de handdoeken uit de zon halen. Ik opende de achterdeur en ik zie langs mijn voet iets weg krioelen. Uit reflex stapte ik naar achteren en greep een glas van het aanrecht. Met een ogenschijnlijk soepele beweging zette ik het glas op het beest, maar dit ging niet helemaal zoals ik het wilde. Op het moment dat ik naar de grond keek zag ik wat het was: een duizendpoot. Mijn arm schokte iets waardoor het glas op de helft van dit beest eindigde. Het was zwaar genoeg om hem op zijn plek te houden, maar toch vond ik het een beetje zielig. De duizendpoot keek mij met al zijn duizend poten aan en ik keek terug.

Het werd even stil.

Op dat moment maakte ik de grootste fout van mijn leven. Ik tilde het glas een millimeter op zonder erover na te denken hoe ik dit beest uit mijn huis zou krijgen. De duizendpoot zag zijn kans schoon en schoot achter een plastic bak. Als verlamd stond ik daar met het glas in mijn handen. Wat nu? Ik probeerde nog de bak weg te halen en hem te vangen met het glas, maar zoals je weet is een glas rond en de muur recht. In 1 woord: onmogelijk.

duizendpoot, insectDe duizendpoot kroop overal achter en onder waardoor ik  een spoor van vernieling achterliet door mijn razernij achter dit beest aan. Ik kreeg hem niet te pakken. Uiteindelijk kwamen we aan bij een stapel tijdschriften en kranten. Ik bezweet van angstzweet, kippevel en kostneigingen en hij…. Hij zag de grap er wel van in dus hij verstopte zich tussen de kranten en siste: “Wie niet weg is, is gezien!”. Ik kon het op dat moment niet meer handelen appte ik de stoerste vriendin die ik heb. Alle reacties die ik had waren verwant aan angst en walging en ondertussen draaide mijn hersenen overuren.

Hoe kreeg ik dit beest ooit weg….

Toen begon de oorlog. Ik tegen de duizendpoot en de duizendpoot tegen mij. Ik rende naar mijn kleding kast en verruilde mijn slippers en jurkje voor een lange broek en laarsjes. Hoeveel ik ook walgde van dit beest, hij moest en zou uit het huis en snel ook! Ik zette mijn schouder eronder en ging ervoor. Krant voor krant haalde ik van de stapel. Maar met elke krant die ik van de stapel haalde werd de drempel om de volgende te pakken groter. Af en toe kwam de duizendpoot tevoorschijn en kroop hij vliegensvlug tussen de kranten door. Bij de laatste paar kranten voor het einde duurde het steeds 5 minuten voor ik moed verzameld had. De laatste drie kranten kon ik echt niet meer aan. Ik appte mijn stoere vriendin weer.  Allerlei lieve opmerkingen kreeg ik terug: “Stamp gewoon op de kranten, dan gaat hij dood! Veeg alles in 1 keer naar buiten. Kom op, je kan het! Als ik er was had ik je geholpen. Dood moeten ze, allemaal!” Maar ik kon het niet. Na 30 minuten begon de tijd toch wel erg te dringen…

Ik begon mezelf hardop moed in te spreken: “Maaike, je kan het. In 1 keer naar buiten vegen dan ben je er vanaf. Als je dit doet kun je op het strand een lekkere cocktail halen.” Ik weet niet meer waar de moed vandaan kwam, maar ineens pakte ik de bezem en met een luide krijs heb ik de drie laatste kranten inclusief duizendpoot in twee vegen naar buiten geveegd. Ik stond letterlijk te trillen op mijn benen van de boost adrenaline die ik kreeg. Hij was buiten. Verlamd van alle heftige emoties stortte ik neer op de bank.

*ping*

“Maaik, je weet dat ze altijd met zijn twee komen he?”

foto 1: pixabay.com
foto 2: flickr.com


Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Een gedachte over “De horror van de duizendpoot