KLM Marathon 4


Marathon start 10KIk ook altijd met mijn grote mond… Een tijdje geleden schreef ik nog over dat ik zo goed bezig was met het trainen voor de KLM run. Op de loopband in de gym met Start to Run in mijn oren.
Vrijwel gelijk daarna ging het downhill. De tripjes naar de sportschool werden steeds minder frequent tot het niet meer frequent te noemen was. Ik kan allemaal smoesjes bedenken waarom ik niet meer ging, maar dat doe ik niet. Ik was gewoon lui. Zo lui als het achtereind van een varken.

De dag des oordeels kwam echter wel steeds dichterbij. Ik was zelfs zo lui geworden dat ik me nog niet eens ingeschreven had voor de run. Ondertussen bleef mijn vriendin Joyce af en toe de KLM marathon noemen en elke keer sloeg ik mezelf voor mijn hoofd. “Ik ga zo!” maar om een een of andere reden, reed mijn auto elke keer de verkeerde kant op. In plaats van naar rechts naar de Albert Heijn, ging ik automatisch naar links naar huis.

Uiteindelijk heb ik mezelf een schop onder mijn kont moeten geven. Ik ben geen uitsteller, geen quitter. Als ik A zeg, zeg ik ook B. Dus Maaike op weg naar de Appie… Ik was ervan overtuigd dat ik deze 5k wel zou kunnen. Mijn vorige tijd zou ik totaal niet overtreffen, maar binnen de 40 minuten zou toch wel te doen zijn? De conditie is best okay. Ik kan een sprintje trekken… tenminste.. dat kon ik. Vroeger, toen ik nog in Nederland woonde en geregeld met de bus ging. Hoevaak moet je hier Marathon startnummersprinten? Ik ga nooit met de bus en hoef ook niet hard te fietsen omdat er een buitje aan komt. Ik denk gewoon dat ik het kan.

Met denken dat je iets kunt, kom je altijd een heel eind. Dit is een kwestie van goed gebruik maken van de psychologie. Ik bleef zelfverzekerd tot ik aan de startlijn stond. Als een soort mantra bleef ik herhalen “Ik kan dit, de 5k is een kwestie van wilskracht. Je weet wat je wilt, ga ervoor!”.

Samen met de DJ’s van Dolfijn FM telden de groep 5k-runners en walkers af tot de start. 10… 9… 8… 7… “ik zet Runkeeper vast aan hoor!” 6… 5…  4…”We pakken links van die grote plas water, okay?” 3… 2… 1… GO!!!

En daar gingen we. Omdat we vooraan stonden in verband met die grote plas water net na de start, maakten we tempo zodat niet direct een vertraging zouden oplopen. Uiteraard was dit niet de beste keus. Iedereen die wel eens mee gedaan heeft aan een run (of die nou 5k is of een volledige marathon), die weet: niet te snel beginnen. Je moet je energie doseren, want anders krijg je halverwege spijt. Omdat ik al zo’n tijd niet meer had hardgelopen, wist ik niet goed wat mijn eigen hardlooptempo was. Na een minuut of  zeven had ik het gevonden. Ik ging best lekker moet ik zeggen. Ineens voelde ik iets tegen mijn been. Bij elke stap die ik zette voelde ik een klein tikje tegen mijn enkel. Ik keek snel (ik ren graag met mijn borst naar voren achter mijn neus aan) naar beneden en zuchtte… Veter los. Dan heb je twee keuzes. 1. stoppen en veter lussen. 2 doorgaan met een grote kans dat je op je plaat gaat. Ik koos voor mijn eigen veiligheid maar voor de tweede optie. Het had tenslotte zaterdag loeihard geregend, dus het kon nog hier en daar wat glad zijn. Het gevolg was wel dat ik uit mijn runnersflow viel. Dit nam ik maar op de koop toe, met de goede hoop dat ik het weer zou vinden. Misschien ken je het wel, op een gegeven moment zit je op een lekker tempo, goede ademhaling en een strakke focus. Het enige doel wordt de finish en die komt met Marathon Medal 2015elke stap die je zet dichterbij. Heerlijk vind ik dat. Ik vind hardlopen vaak saai, maar dat komt meer omdat ik die flow niet altijd weet te vinden. Zodra ik die heb, geniet ik ervan en voel ik mezelf sterker worden.

Ik heb uiteraard de run zo goed mogelijk afgelopen. Hardlopend tot waar ik kon en snelwandelend tot ik weer kon hardlopen. De runners-flow heb ik helaas niet meer kunnen vinden. Vlak voor de parkeerplaats van Lions Dive heb ik het laatste beetje energie uit mijn tenen gehaald en heb ik een sprintje getrokken naar de finish. De organisatie had de finish beneden aan het strand gemaakt waardoor we een vrij steil stuk naar beneden moesten hossen. Uiteraard zat precies daar een fotograaf neer, dus iedereen staat met hamsterwangen op de foto! Ik ben overigens erg benieuwd naar de finishfoto’s, want daar staan altijd echte emoties op. Opluchting, trots, vermoeidheid. etc. Fantastisch om te zien!

Met mijn eigen emoties van mijn gezicht te lezen liet ik de medaille om mijn nek hangen en stak mijn hand uit voor een flesje AA, flesje water en een banaan. Gered! Mijn complimenten voor de organisatie van de KLM Marathon. Ik ben trots op alle runners en walkers. Het is een evenement voor jong (in de kinderwagen) en oud. Volgend jaar weer! Dan ga ik mijn tijd onder een half uur krijgen! Pinkie promise!

foto 1: eigen foto
foto 2: eigen foto
foto 3: eigen foto


Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

4 Gedachten over “KLM Marathon